Powtarzalne zadania: kiedy ma sens „agent”, a kiedy wystarczy prosty flow
Autonomiczny agent ma swoje miejsce, ale wiele procesów da się zamknąć tańszym i bardziej przewidywalnym przepływem z jasnymi warunkami.
Agent sprawdza się tam, gdzie ścieżka jest rozgałęziona, a kontekst trzeba zbierać z wielu kroków. Tam, gdzie proces jest tabelaryczny i przewidywalny, klasyczny flow z warunkami bywa tańszy w utrzymaniu.
Koszt tokenów i stabilność zachowania rosną wraz z „swobodą” modelu. W B2B często wygrywa architektura: mały model do klasyfikacji, większy tylko do generowania treści na końcu łańcucha.
Decyzja powinna wynikać z audytu procesu: jak często pojawiają się wyjątki, kto je zatwierdza i ile kosztuje błąd w zapisie do systemu.
Flow deterministyczny łatwiej testować: dla każdej gałęzi warunku można napisać przypadek testowy i powtarzać go przy każdej zmianie konfiguracji.
Agent z pamięcią długoterminową wprowadza dodatkowe pytania o retencję i audyt: co jest zapamiływane, jak długo i kto ma dostęp do historii rozmowy w kontekście danych osobowych.
Hybryda bywa najzdrowsza: agent zbiera kontekst od użytkownika, a zapis do systemów wykonuje sztywno zdefiniowany moduł z walidacją pól i regułami biznesowymi.
Kryterium wyboru może być proste: jeśli 80% ścieżek da się zamknąć tabelą decyzji, zaczynaj od flow. Agent rozważ tam, gdzie opisy są swobodne, a liczba wariantów rośnie z tygodnia na tydzień.
Po wdrożeniu mierz stabilność: odsetek spraw zamkniętych bez korekty człowieka, średni czas obsługi, liczba eskalacji. Jeśli wskaźniki się pogarszają, uproszczenie architektury często działa lepiej niż dokładanie promptów.